favourite thing by hobbyburn

แต่งไว้เมื่อนานมาแล้วล่ะ พอดีคนในบอร์ดลาร์คอยากอ่านแล้ว บังเอิญมีน้องคนเค้าเก็บไว้ เลยได้กลับมาเป็นของตัวเองแล้ว  ไม่เคยคิดเลยว่าแต่งออกมาแล้วจะมีคนอยากเก็บไว้อ่าน ขอบคุณมากเลยนะ Okame_chan

ps. ตอนที่แต่งเรื่องนี้ยังไม่รู้จักพี่ J ค่ะ เหอๆ

เริ่มเรื่องเลยจ๊ะ

Hydeหมวกแดง

-------------------------------------

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่มีแดดไม่แรงนัก แต่ทว่าไฮด์หมวกแดงกลับไม่ได้ดูรายการโปรดของตนเพราะ...
"เดินดีๆนะลูก"
"ฮับ ม่าม้า!" ไฮด์หมวกแดง เดินออกจากบ้านพร้อมกับตะกร้าใบโตที่ใส่ขนมปังหอมกรุ่น มีผ้าลายตะรางแดงขาวคลุมอยู่บนตะกร้า ช่างเข้ากับผ้าคลุมไหล่มีฮูดของไฮด์หมวกแดงซะเหลือเกิน
ไฮด์หมวกแดงกำลังจะเดินทางไปบ้านคุณตาเคนที่นอนพะงาบๆอยู่บนเตียงเพราะเมื่อวานเจ้าอลิซาเบธตกไปในบ่อน้ำ(ซนเนอะ) แล้วคุณตาก็ตามลงไปอุ้มขึ้นมา แต่พอถึงปากบ่อคุณตาก็เอวเคล็ด เดินไม่ไหว พอตอนเช้าก็ส่งอีเมล์มาหาม่าม้า ว่าให้

เอาอะไรไปให้กินหน่อยไฮด์หมวกแดงไม่อยากไปนักหรอกเพราะว่า วันนี้มี 'คาเมนไรเดอร์' ภาคใหม่ ถึงม่าม้าจะรับปากว่าจะอัดวีดีโอให้ก็เถอะ แต่ว่าอยากดูก่อนนี่น๊า~~เดียวพรุ่งนี้ไม่มีอะไรไปเม้าท์กับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน
"ดอกไม้สวยจัง คุณตาไม่ชอบดอกไม้เอาไปให้คุณตาดีกว่า" เพื่อเป็นการทำโทษคุณตาที่ทำให้ไม่ได้ดูคาเมนไรเดอร์ ต้องทำโทษคุณตาซะหน่อย เพราะคุณตาแพ้เกษรดอกไม้อย่างแรง (เด็กเวร - -;;)
"ต้องจามไปตลอด 3 วันแน่ๆเยย~~" ไฮด์หมวกแดงเด็ดดอกไม้ไป ก็แสยะยิ้มด้วยความสะใจกับอนาคตที่คาดการณ์ไว้ในหัว

กลิ่นของขนมปังที่ทำเสร็จใหม่ ๆ มันหอมจนทำร่างหมาป่าขนยาวสลวยสีน้ำตาลรู้สึกตัวตื่นจากนิทราที่ยาวนาน
"หอมจังเลย" หมาป่าเทตจังลุกเดินหลังจากที่นอนหลบแดดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หางยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มสะบัดไปมาเพื่อตวัดหญ้าที่ติดอยู่กับหางของตนออกไป ร่างของหมาป่าเดินตามกลิ่นห้อม~~หอมของขนมปังไป
และแล้วสายตาของหมาป่าก็ไปกระทบกลับร่างเล็กที่เดินถือตะกร้าใบโต๊~โต
'เด็กนั่น ขาวน่าหม่ำจัง เลือดต้องอร่อยกว่าขนมปังแน่ๆเลย' หมาป่าเทตจังคิดได้ดังนั้น ก็เดินย่องไปที่ด้านหลังของไฮด์ พร้อมกับอ้าปากกว้างกำลังจะหม่ำหนูไฮด์
ไฮด์เห็นเงาใหญ่ที่ทาบทับเงาของตน จึงหันไปมองเจ้าของเงาใหญ่นั่น และมันทำให้หมาป่าเทตจังค้าง
'น่ารักจังจัง~เลย อ๊ะ!'

"อ๊ะ! คุณหมาป่า" ไฮด์กระโดดกอดคอหมาป่าทันที หมาป่าเทตจังตกใจเลือดกำเดาเลยไหลกระฉูด (โอ๊ะโอ~เทตจัง ^^;)
"คุณหมาป่าขนนุ้ม~~นุ่ม" ไฮด์หมวกแดงกอดคอหมาเทตจังแน่นไม่ยอมปล่อย แถมมือเล็กๆทั้งสองมือก็ลูบขนยาวที่แผงคอของหมาป่าเทตจัง~~และมันทำให้หมาป่าเทตจังเป็นลม
"อ๊ะ คุณหมาป่าเป็นลม อย่างนี้ต้องเม้าท์ทูเม้าท์" หมาป่าเทตจังสะดุ้งเฮือกฟื้นขึ้นมา "มะ..ไม่ต้องหรอก" หมาป่าเทตจังใช้ขาหน้าเช็คเลือดกำเดาที่กำลังจะพุ่งรอบสอง เพราะรอยยิ้มของไฮด์นั่นดูบริสุทธิ์ราวกับรอยยิ้มของนางฟ้าตัวน้อย..
"เธอชื่ออะไรเหรอ"
"ฉันชื่อไฮด์ ใครๆก้อเรียกว่าไฮด์หมวกแดง"
"แล้วเธอล่ะ คุณหมาป่า" ไฮด์ถามบ้าง
"ฉันชื่อเทตจัง"
"เธอกำลังจะไปไหน" หมาป่าเทตจังถามเด็กน้อยตรงหน้า
"กำลังจะไปบ้านคุณตาขี้เมา" ร่างเล็กตอบอย่างแหย ๆ
"ฉันไปส่งให้เอาไหม?"
"เย้ ! ดีจังฉันขี้เกียจเดินแล้ว เนี่ยยังต้องเดินอีกตั้ง 300 ม.แน่ะ ! ไกล๊~ไกล" ไฮด์ดีใจกับความใจดีของคุณหมาป่าจึงกระโดดกอดคอหมาป่าอีกครั้ง ทำให้เลือดกำเดาที่ยังไม่หยุดไหลดี ไหลกระฉูดอีกครั้ง~~(อะฮื้อ~~^.^)
"งั้นขึ้นหลังฉันมาเลย แล้วคอยบอกทางฉันนะ" หมาป่าเทตจังหมอบลงกับพื้นเพื่อให้ไฮด์หมวกแดงขึ้นขี่หลังได้สะดวก
"อึ๊บ~" เมื่อไฮด์หมวกแดงขึ้นนั่งบนหลังหมาป่าเทตจังแล้ว หมาป่าเทตจังจึงออกวิ่งเยาะๆก่อนจะเร็วขึ้น มือเล็กๆทั้งสองของหนูไฮด์กำขนที่แผงคอของหมาป่าเทตจังไว้แน่น ตะกร้าขนมปังใบโต ถูกหมาป่าเทตจังคาบอยู่ที่ปาก
"เย็นจังเลย เย้~ฮะ ฮะ~" ไฮด์หมวกแดงหัวเราะเสียงดังเพราะลมที่พัดโดนหน้ามันช่างเย็นสบายซะเหลือเกิน
หมาป่าเทตจังวิ่งตามทางไปเรื่อย ๆ จนถึงทางแยก ซ้าย ขวา และตรงไป โดญแต่ลลทางมีป้ายเขียนว่า...
- ป้ายซ้าย เขียนว่า พรานป่ายุคกี้ 100 ม.
- ป้ายขวา เขียนว่า ตาเคนหน้าแมว 50 ม.
- ตรงไป เขียนว่า หน้าผา 50 ม.
ไม่ต้องสงสัย หมาป่าเทตจังเดินไปทางขวา ระหว่างที่เลี้ยวไปตามทาง ไฮด์ก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองตนอยู่
'ใครน่ะ?' ไฮด์หันขวับไปทิศที่เค้ารู้สึกถึงสายตานั้น
"อีอะไอเอ๋อ ?(มีอะไรเหรอ?)" หมาป่าเทตจังถาม
"เปล่า ไปต่อเถอะ" หมาป่าเทตจังพยักหน้าแล้วออกเดินต่อไป...

"ไฮด์หมวกแดง เธอต้องเป็นของฉัน..." เจ้าของสายตานั้นเป็นของพรานป่ายุคกี้นั่นเอง พรานป่ายุคกี้ชอบไฮด์หมวกแดงมาก แต่เด็กน้อยไม่ชอบพรานป่าเอาซะเลย เพราะพรานป่ายุคกี้ชอบมาเอาช๊อกโกแลตรสเลิศของม่าม้าของไฮด์กลับไปกินเสมอ ม่า

ม้าก็ใจดี๊~ใจดีให้เจ้านั่นกลับไปกินทุกที ทำให้ไฮด์กินช๊อกโกแลตไม่เคยหน่ำใจซะที และมันทำให้เธอฉุนเจ้าพราณป่านั่นมากขึ้นไปอีก...

-----------------------------------------------------------

หมาป่าเทตจังเดินมาจนถึงบ้านคุณตาเคน ไฮด์หมวกแดงกระโดดลงจากหลังคุณหมาป่า พร้อมกับเข้าไปกอดคออีกครั้ง
"ขอบคุณนะจ๊ะ คุณหมาป่า รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันเอาขนมปังให้คุณตาแล้วเรากลับบ้านด้วยกันนะ"
หมาป่าเทตจังหน้าแดงซ่าน พยักหน้าให้และมองไฮด์หมวกแดงเดินเข้าบ้านคุณตาเคนไป

เพียงครู่เดียว หมาป่าเทตจังก้อได้ยินเสียงไฮด์กรีดร้อง..

"อย่า ! ปล่อยฉันนะ เจ้าพรานป่ายุคกี้ !! ปล่อย !!" ไฮด์หมวกแดงตะโกนลั่น เสียงนั่นทำให้หมาป่าเทตจังกระโดดถีบประตูและวิ่งเข้าไปทันที
"ไม่ปล่อย เธอต้องเป็นของฉัน" สภาพของไฮด์ที่หมาป่าเทตจังเห็นก็คือ เด็กน้อยถูกจับกดลงกับพื้น โดยที่คุณตาเคนก็ถูกมัดมือมัดเท้าไม่ต่างอะไรกับมัมมี่(มัดทั้งตัวล่ะมั่งอย่างเนี่ย ^^;)

"ปล่อยหนูน้อยคนนั่นนะ !" หมาป่าเทตจังตะโกนใส่เจ้าพรานป่าบ้ากาม (แถมเป็นโลลิคอน)นั่น พร้อมกับกระโดดเข้าไปขย้ำคอเจ้าพรานป่ายุคกี้ ไฮด์ดิ้นหลุดแล้วก็วิ่งออกไปจากวงตะลุมบอลของหมาป่าเทตจังและพรานป่ายุคกี้
"นายจะต้องโดนถลกหนังเอาไปแขวนโชว์ที่บ้านฉันแน่ เจ้าหมาบ้า!!!"
"หมาป่าตังหาก อย่ามัวพูดมากอยู่เลย มาสู้กันเลยดีกว่า !!" หมาป่าเทตจังท้า พร้อมกับกระดิกนิ้วเป็นเชิงท้าทาย

พรานป่ายุคกี้เห็นดังนั่นก็หยิบปืนกลออกมายิงใส่หมาป่า ปัง ! ปัง ! ปัง ! ปัง ! หมาป่าเทตจังกระโดดหลบได้ทุกกระสุนที่สาดมา และแล้วหมาป่าก็ตั้งท่าโจมตีบ้าง
"เบสพิฆาต...!!!" หมาป่าเทตจังดึงเบสสุดเท่ห์ออกมาจากหลัง แล้วรีสเบสออกมาเป็นเพลง STAY AWAY สาดคลื่นพลังใส่พรานป่ายุคกี้
"อ๊าาา..." พรานป่ายุคกี้กรีดร้องอย่างโหยห้วย ร่างบางทรุดลงกลับพื้นแต่ก็ยังไม่วายหยุดต่อล้อต่อเถียง เค้ายันตัวเองขึ้นแล้วหยิบไม้กลองออกมา
"เจอไม้ตายของฉันบ้าง !! พันไม้กลองปลิดวิญญาณ!!" พรานป่ายุคกี้ปาไม้กลองรัวเป็นพันใส่หมาป่าเทตจัง จนกระทั่งไม้กลองอันนึงได้สาดมาโดนขาหน้าขวาของหมาป่า เจ้าขนยาวลงไปกองกลับพื้นทันที
"คุณหมาป่า !!" ไฮด์หมวกแดงร้องเสียงหลงในขณะที่ตนก็สาละวนกลับการแก้เชือกที่พันตัวคุณตาเคนอยู่ "เย้ ! หลุดแล้ว" ไฮด์หมวกแดงแก้เชือกให้คุณตาเสร็จก็รีบวิ่งไปหาหมาป่าเทตจัง
"คุณหมาป่าเป็นไงบ้าง ?" ถามด้วยเสียงกังวล
"ไม่เป็นไร.. เธอปลอดภัยก็ดีแล้ว..."
"เจ้าพรานป่าบ้ากาม คิดจะเครมหลานฉันเหรอ?" คุณตาเคนตะโกนด้วยความแขน เค้ารีบวิ่งไปหยิบกีต้าร์ของตนมาไว้กับตัว แล้วตั้งท่าโจมตี เค้ารีสกีต้าร์ออกมาด้วยเสียงที่โหยหวนจนแม้กระทั่งไฮด์หมวกแดงและหมาป่าต้องเอามือ(และขา

หน้า^^;)ขึ้นมาปิดหูไว้ ได้ผล!! พรานป่าสลบลงไปแล้ว คุณตาเคนรีบเดินไปที่ตู้เก็บของเพื่อหยิบไมโครโฟนแห่งสวรรค์ส่งให้ไฮด์หมวกแดง ไฮด์หมวกแดงรับมาอย่างงงๆ
"จงใช้เสียงของเธอเพื่อช่วยให้เจ้าพรานป่ากลับเป็นคนดีซะ !" หนูน้อยพยักหน้าเธอปล่อยเสียงลงสู่ไมโครโฟน
"ah..watashino kakera yo chikaratsuyoku.." เพลง PIECES ที่ถูกปล่อยจากตัวของไฮด์ได้เปล่งแสงสว่างไปสู่พรานป่ายุคกี้ พรานป่าได้รับเพลงแห่งจิตใจของนู๋ไฮด์ไป ร่างกายก็เปล่งแสง แล้วสว่างวูบใหญ่ มันสว่างมากจนแสบตาจนทั้งตาต้องยก

มือ(และขาหน้า^^;) มาบัง
เอาไว้ เมื่อแสงสว่างหายไปก็ปรากฏร่างของพรานป่าที่กลายเป็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชัง ราวกลับเทพธิดาตัวน้อย ๆ (ยุคกี้เนี่ยนะ !! OH ^0^)

เจ้าตัวเล็กมองซ้ายขวา แล้วเอ่ยวาจาว่า..
"ปวดฉี่ !!" แล้วก็ปล่อยซ่า...อยู่ตรงนั่น เดือดร้อนไปถึงคุณตาเคน
"เด็กบ้า !&6#@)0^5 ไหงมาฉี่รดพรมราคาแพงของฉันฮ่ะ?!! " ตาเคนรีบเดินไปอุ้มเด็กน้อย แล้วเดินริ่วพาไปเข้าห้องน้ำ...

มาที่ไฮด์หมวกแดงและหมาป่าเทตจัง...
ไฮด์นั่งร้องไฮด์สะอึกสะอื้นเพราะว่าเลือดของหมาป่ายังไหลไม่หยุดเลย "หยุดร้องเถอะน่า เดี๋ยวก็หยุดไหลเองแหละ"
"ขอโทษนะ เพราะฉันเองแท้ๆ..อึก.."
"ไม่เป็นไร เธอช่วยร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม จนกว่ารถพยาบาลจะมา ฉันจะได้ไม่เจ็บมากไง" หมาป่าเทตจังพูดพร้อมกับยิ้มให้เด็กน้อยอย่างอ่อนโยน ทั้งๆที่เจ็บแผลออกจะตาย
"ได้สิ..." เด็กน้อยยกไมค์ขึ้นที่ปาก แล้วร้องเพลงออกมา...
"เบิ่ง ๆ ไป ทางไหนก้องามเด้อร่า... พอเบิ่ง ๆ ไปทางไหนก้องามเด้อร่า.." ร้องพร้อมกับลุกขึ้นเซิ้งอย่างเมามันส์ (นึกภาพกันเองเถอะนะ ^^;; ) หมาป่าอยากจะสลบลงไปให้รู้แล้วรู้รอดทันที เจ้าตัวขนยาวใช้ขาหน้าดึงขากางเกงของเด็กน้อยไว้เพื่อสะกิด

ให้ตื่นจากโลกของตัวเอง..
"เออ...ขอ Perfect Blue นะ.." หมาป่าเทตจังรีเควส ไฮด์พยักหน้าแล้วเริ่มต้นร้องเพลงใหม่อีกครั้ง
"mabushii taiyou ga boku no kokoro o masao na sora no motoe tsuredashite yuku.." บทเพลงที่หมาป่าขอ มันทำให้หมาป่ารู้สึกสบายตัวและหลับไป แล้วร่างของหมาป่าก็ส่องแสงสว่างอีกครั้ง ไฮด์งงกับเหตุการณ์ตรงหน้า หันรีหันขวางจับต้น

ชนปลายไม่ถูก ร่างของหมาป่าลอยขึ้น แต่เพียงครู่เดียวแสงสว่างที่ห่อหุ้มตัวของหมาป่าก็หายไป แล้วก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มที่แต่งตัวนำสมัย ทำผมสีทองออกมา
"คุณหมาป่า ??" ไฮด์ตะลึงงันเพราะว่าชายหนุ่มคนนั้นหล่อเหลือรับประทาน
"ไฮด์หมวกแดง...ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันได้กลับร่างเดิม เมื่อก่อนฉันเป็นคนโหดร้ายเลวทราม และเห็นแก่ตัวจึงได้ถูกนางฟ้าแห่งความดีเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่า อย่างที่เห็น ขอบคุณเธอมากนะ.." ชายหนุ่มคุกเข่าลงแล้วดึงมือของไฮด์ไปประทับจูบ
ไฮด์หน้าแดงซ่าน เธอพยายามจะดึงมือของเธอออก แต่เจ้าชายไม่ยอมปล่อยน่ะซี...
"เออ..คุณ..." เด็กน้อยพยายามจะถามชื่อชายหนุ่ตรงหน้า
"เรียกชั้นเหมือนเดิมแหละ ชื่อของฉันคือเทตจังไง แต่ชื่อจริงชื่อเทตสึยะ"
"คุณเทตสึยะ.."
"เรียกชั้นอย่างเดิมสิ เด็กน้อย" เทตสึลุกขึ้นยืน แล้วเอื้อมมือไปลูบแก้มเนียนของไฮด์ (ชักเลี่ยน ^"^)
"อือ..เทตจัง" ไฮด์รับอย่างว่าง่าย
ในขณะที่ทั้งสองอยู่ในโลกของตน คุณตาเคนก็กลับมา แล้วพูดว่า
"เจ้าหมาป่าไปไหนแล้วล่ะ?"
"ตาจ๋า..หมาป่ากลายเป็นคนแล้ว"
"จริงอ่ะ?" เคนเดินเข้ามองเทตสึยะ แล้วก็หันไปหาไฮด์
"เอ้านี่ !" เคนส่งเงินก้อนนึงให้เด็กน้อย
"อะไรอ่ะ ตา ??!!"
"ค่าของจิปาถะน่ะ ตาต้องเลี้ยงเจ้าเด็กนี่แล้วล่ะ ฝากเงินให้แม่ไปซื้อของให้ด้วยนะ อย่าลืมนมผง กับขวดนมด้วยล่ะ" เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนดูดนิ้วตัวเอง และหลับไปแล้ว ถ้าตื่นมาคงต้องให้กินนมกล่องไปก่อน
"กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวจะมืด นายไปส่งหลานฉันด้วยนะ" เคนหันมามองเทตสึยะก่อนจะพูดต่อไปว่า "ถึงบ้านแล้วเมล์หาตาด้วยล่ะ" เคนเอื้อมมือมาลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ ไฮด์เงยหน้ายิ้มให้ตาเคน แล้วเทตสึยะก็โค้งให้คุณตาหนึ่งทีแล้วจูงมือเด็กน้อยออก

จากบ้านไป
กลับมาที่เด็กชายยุคกี้ คุณตาเคนมองเด็กน้อยในอ้อมแขน แล้วนึกในใจ 'พอโตขึ้น เด็กนี่จะเป็นของฉันคนเดียว หึๆ' (อ้าว ! ไอ้โลลิคอน no.2 -_ -;;)

"แล้วจะกลับไงดีล่ะ" ไฮด์ถามชายหนุ่ม
"ก็เหมือนขามาไง"
"จะดีเหรอ ตัวฉันหนักนะ"
"งั้นเอางี้แล้วกัน" เทตสึยะดึงเบสออกมาจากหลังอีกครั้ง แล้วเล่นเป็นเพลง Perfect Blue แล้วการปรากฎตัวของเฟอรารี่คันงามตรงหน้าก็ทำให้เด็กน้อยตาโตขึ้นมาเชียว
"เทตจัง นี่มันอะไรกันเนี่ย"
"ฉันยังไม่ได้บอกเธอใช่ไหม ฉันเป็นนักดนตรี และกำลังตามหาสมาชิกอยู่ ไฮด์เสียงของเธอช่างไพเราะเหลือเกิน มาเป็นนักร้องของวงฉันนะ"
ไฮด์ยังอึ้ง เธอไม่คิดว่าสิ่งที่เค้าปรณิบัติกับเธออย่างดี เพียงเพราะว่าเค้าต้องการนักร้องนำเท่านั้น เธอหลบตาแล้วหันไปอีกทาง
"แล้วช่วยดูแลหัวใจของฉันด้วยนะ" เทตสึยะสวมกอดทางด้านหลังของเด็กน้อย ไฮด์อึ้งกิมกี่อีกรอบ เธอหันไปมองหน้าเค้า
"จริง ๆ เหรอ เธอพูดเรื่องจริงใช่ไหม" ไฮด์ถามอย่างคาดคั้น
"จริง ๆ นะ ฉันรักเธออย่างที่ไม่เคยได้รักใครมาก่อน รักตั้งแต่ที่เห็นเสื้อฮูดสีแดงของเธอ และเห็นรอยยิ้มของเธอ และเพราะเสียงของเธอจึงทำให้ฉันได้กลับเป็นมนุษย์อย่างนี้ เธอคือคนที่ฉันตามหามานาน ได้โปรดเป็นของฉันเถอะนะ" เทตสึยะก้มลงจูบ

เด็กน้อยที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขน เธอหน้าแดงมากขึ้นไปอีก
"เทตจัง..." ครางออกมาเมื่อเค้าปล่อยริมฝีปากของเธอแล้ว
"ฉันว่าเรารีบกลับไปที่บ้านเธอ แล้วไปสู่ขอเธอดีกว่านะ" เทตสึยะโอบไฮด์ให้นั่งลงบนเบาะรถหรู เค้าจูบไฮด์อีกครั้งอย่างสุดซึ้ง(ลิเกแฮะ ^^;;) แล้วเค้าก็ออกรถเพื่อไปสู่ขอไฮด์ที่บ้านของเธอ....แล้วทั้งสองก็ตั้งวง L'Arc~en~Ciel แล้วชื่อเสียงก็ดังไปทั่ว

โลกอย่างมีความสุขกับเงินทองและชื่อเสียง...

--------------------------------------------------------------------------

ออกจะฮาๆนะคะ อยากแต่งแบบอิงนิทานอีกจัง เอาเรื่องอะไรมายำดีน๊าาา... ^ ^;;